21/1/2009 - TERSİNE EVRİM MEKTUBA CEVAP

Sus geri geldi. Kalemimden kan damlamayacak artık. Aksi , ihtiyar yorgun ve bilgelikten nasibini almamış alçak ruhuma göre arz-ı endam edeceğim aranızda. Yeteri kadar üstümden geçtiniz. İnsanmış. Palavradan başka bir şey lazım bana. Vaktin dolması için herhangi bir şeye ihtiyacım yok benim.

Hızlandırabilir ya da  yavaşlatabilirim zamanı, uzatabilir ya da kısaltabilirim mekanı. Anlamların üzerinde kayabilirim. Konudan konuya geçebilirim. Düşünce hızında yürüyebilirim bile. Düşüncelerimi yürüme hızıma çekebilirim. Yer ayağımın altından kayarken gülebilir, yere sağlam basarken ağlayabilirim.

Oynayabildiğim gibi zamanla, mekanla, olanla ve olmayanla kendimle de oynayabilirim. Bir şeye ya da birine ihtiyacım yok dışarıdan. Uyarılmaya veya uyuşturulmaya ihtiyacım yok. Kendim olduğum hallerden birinde durgun suskun ya da hareketli  kalabilirim… artık…

Artık birilerinin deneyi, gelişmesini izlediği çiçeği, beslediği hayvanı, paylaştığı insanı olmak zorunda değilim. Sus geldi. Bundan sonra konuşmayarak anlaşmanın bir yöntemini bulmak zorunda da kalmayacağım. Eskiden olana bitene aldıran ben aldırmayacağım insanlara, insanlığıma, kendime, derde. Sadece bir basamak alta ineceğim tekrar. Öğrenmem gereken ve açıklamam gereken hiçbir şeyin olmadığı basamağa. Bir basamak karanlığa inmek, yerini kaybetmek beraberinde aydınlanmayı getirecek. Karanlığa atılan bir adım güneşin üzerine örttüğümü kaldıracak.

Lal kilidini boynuma astım. Herhangi bir şekilde birine saldırmadan, yakarmadan, yaklaşmadan ve yakınlaşmadan devam edeceğim hayata. Kendimden sakladıklarımı anlatmayacağım insanlara. (Güven-me) Sadece bu koşullar altında mümkün hayata dokunmadan hayatın içinde kalmak.

Bazen ne kadar zor gelirse gelsin, ilerlemeye ayak diremek lazım. Ellerini kollarını bağlı hissettiğinde bir karar vermek ve gemileri, içinde sevdiklerin olanları, yakmak gerekir. Bağlarını koparmak için ya bağlanmamayı öğrenmek ya da cahil cesareti gösterebilmek gerekir. Ben bağlanmadan yaşabilen biri değilim ya hani, hayata ya  da insana kanca atmadan yaşamayı becerebilen biri değilim ya sırf bu yüzden cahil cesareti gösterebilmeyi öğretti hayat da bana.

Yoksa ayakta durmak, hayatta kalmak için kendimden vazgeçip durmaya devam edebilirdim. Ve en önemlisi bu fasılalarda ölebilirdim devam etmek için ya da öldürebilirdim. Yaşamak için ölmek ya da öldürmek. Ne kadar tuhaf hayatta kalmak için bir şekilde hayattan vazgeçmek. Üstelik şanslıysan kendinden geçmeden bunu yapmak. Kendinden geçince; kimden geçtiğinin ya da geçemediğinin önemi kalmıyor.

Geç kalmadan devam etmeyi öğrenmeli, ilerlemek her zaman ileri gitmek demek olmadığı gibi, durmak da her zaman bir şey yapmamak anlamına gelmeyebiliyor.

------------BİTMEZ KARMAŞA VE KARANLIK--------SUSMAZ GECE VE GÜNEŞ----